H

 

Handbel 

Een handbel is een bronzen klok die wordt gebruikt om in groep te musiceren. Het musiceren met handbellen ontstond in Engeland als oefenpraktijk voor klokkenluiders (zie Change-ringing). Geleidelijk werd het bespelen van handbellen een zelfstandige muzikale bezigheid, die vooral in de Angelsaksische liturgie nog steeds populair is. Elk lid van een handbelensemble bespeelt twee klokken.  

Handbellen hebben een profiel dat vrij sterk afwijkt van het klassieke klokprofiel.    
Handbellenkoor in Darmstadt, Indiana

 

Hergieten 

Klokken worden soms vervangen, hetzij doordat ze barsten en daardoor onbruikbaar worden, hetzij doordat men niet meer tevreden is over hun kwaliteit. Aangezien klokkenbrons duur is, werd een te vervangen klok tot voor kort steeds hergoten. Ze werd gesmolten en met het  beschikbare brons werd een nieuw exemplaar vervaardigd. De nieuwe klok kreeg meestal de naam van haar voorganger en soms ook dezelfde ornamenten.  

De gewoonte om klokken te hergieten heeft als gevolg dat het grootste deel van de historische klokken verloren is gegaan. Met enige zin voor romantiek zou men kunnen stellen dat hun geest nog aanwezig is in de klank van veel nieuwe klokken. Gelukkig vallen oude klokken tegenwoordig niet meer ten prooi aan de smeltoven. Ze worden bewaard als museumstuk of als monument.    

 

Hollandse speelwijze 

Vooral in het begin van de 20ste eeuw werd deze benaming gebruikt om de speelstijl van de Nederlandse beiaardiers te beschrijven. Die werd gekenmerkt door soberheid en een zekere strakheid, waarbij geen gebruik werd gemaakt van versieringen, arpeggio’s, tremolandospel en virtuoos beiaardspel, allemaal kenmerken die wel van toepassing waren in de Vlaamse speelwijze van die tijd.  

De Hollandse speelwijze sproot enerzijds voort uit een gebrek aan scholing van de beiaardiers in het begin van de 20ste eeuw, anderzijds door een calvinistische ingesteldheid – eenvoudige kerkmelodieën spelen op een sobere, duidelijke wijze – en tenslotte door de minder goede technische inrichting van de Nederlandse beiaarden van die tijd (zie Broeksysteem).  

Met de doorbraak van het tuimelaarsysteem en de oprichting van de Nederlandse Beiaardschool na de Tweede Wereldoorlog nam het technisch niveau van de Nederlandse beiaardiers toe en ontwikkelden zij een virtuoze, maar wat droge speelstijl. Momenteel liggen interpretaties van Nederlandse en Vlaamse beiaardiers vrij dicht bij elkaar.