INLEIDING


De beiaard kennen we allemaal "van horen".

In schril contrast hiermee staat de gebrekkige kennis die de meesten onder ons bezitten van dit eigenaardige muziekinstrument. Voortdurend worden handbespeelbare beiaard, automatisch speelwerk, luiklokken en zelfs orgel met elkaar verward. Het beiaardspel wordt eerder beschouwd als een rudimentaire vorm van fitness-training dan als een volwaardige muzikale activiteit. En zoals een zeerover altijd wordt voorgesteld als een man met een ooglap en een houten been, zo toont de mentale robotfoto van de beiaardier steevast een corpulente ouderling met een bochel en een onverzorgde baard.

Die misverstanden zijn niet verwonderlijk, gezien het feit dat de beiaard en zijn bespeler onzichtbaar zijn voor het publiek. En wie in onze visueel ingestelde maatschappij niet gezien wordt, bestaat haast niet meer.

Hoe begrijpelijk ook, onze onwetendheid omtrent de beiaard is betreurenswaardig. De beiaard is in de Zuidelijke Nederlanden ontstaan en is bijgevolg een van de meest oorspronkelijke kunstuitingen die ons land heeft voortgebracht. Bovendien draagt het instrument een mooie boodschap in zich : als "collectief goed" smeedt het een gemeenschap hechter samen en door de onwrikbare regelmaat van zijn muziek slaat het een brug tussen verleden en toekomst.

Aangezien deze tekst slechts een beknopt overzicht kan bieden van het fenomeen beiaard, werd ook een selectieve bibliografie opgenomen, die een gids kan zijn voor verder onderzoek.